NL #9 JUL 2011

jason & argonauts

jason & argonauts

Deze pagina heeft Flash en javascript nodig.

Download gratis de nieuwste Flash Player !

Download Adobe Flash Player

Hoe het begon

Jason: “We leerden elkaar in Den Haag kennen, op school, in het nachtleven. Maar ik draaide samen met Pieter (aka Pete Bandit) en Newton produceerde al een beetje, zo deden Pete en ik (aka dj JJ Walker) samen optredens onder de naam Walking With Bandits.”

Pieter: “Jason mixte dan platen met technoloops, ik er doorheen met Ableton. Zo stonden we dan een eind weg te jammen.”

Newton: “Ik geloof dat dat toen nog Ableton 2 was, samen met een complete desktop van Pete, met zo'n enorm monitorscherm haha!”

Met de komst van William als mc (en danser) kreeg de groep haar definitieve vorm.

J: “We gaven ook feestjes in Delft, Input Level heette dat, en vroegen William, die al op feestjes mc'de, mee.”

P: “Will had een poëtische mc-stijl. Hij was een mc die niet aan normale aan- en afkondigingen deed, maar er echt een verhaal van wou maken.”

William: “Beetje gein maken, opmerkingen over het publiek.”

P: “Pure improvisatie.”

J: “Ik zou toen eigenlijk gaan draaien als Jason the Argonaut. Toen hebben we maar besloten om als Jason & The Argonauts door te gaan.”

P: “Jason kreeg hierdoor wel het stempel frontman, maar zo was het ook een beetje. Hij draaide als dj terwijl wij er doorheen jamden. Hij was prominent op het podium aanwezig, dus mensen zagen hem meer doen dan wij.”

W: “In die dagen stond ik nog achterop het podium haha!”

J: “Ja, wij zéiden dat er geen ruimte op het podium was.”

De hoogtijdagen

P: “Ik weet nog dat Jason ergens '03/'04 met minimalplaten aankwam. Tot dan was het allemaal looptechno geweest, we waren allemaal heel erg geïntrigeerd door de vrijheid die minimal gaf.”

J: “Het was echt het begin, ik weet nog dat Voltt niet uitverkocht was. Dan stonden Steve Bug en Ricardo Villalobos in een halfvolle Paradiso.”

W: “Het ging goed samen met de start van J&A. Dat minimalgeluid vond ik ook véél interessanter, veel cooler. Het paste ook beter bij onze persoonlijkheden dan dat rammen de hele tijd. Toen hadden we ineens een onwijs gat in de markt zonder dat we het doorhadden.”

J: “Volgens mij waren we een van de eerste minimaltechno live acts van Nederland. Je had verder alleen Motio & E-Contact, Ion Ludwig draaide toen nog.”

N: “En alles draaide om het live ding, produceren deden we allemaal los van elkaar. Dat vond ik altijd wel relaxt, dat iedereen zijn muziek maakte en we dat op podium samenbrachten tot één ding.”

J: “We hebben zodoende nog nooit dezelfde set gespeeld. Never.”

P: “2005, '06 en '07 waren wel de beste jaren.”

W: “Nederland is natuurlijk klein, en de minimalscene was ook klein in het begin. Zo leer je snel iedereen kennen, van de Leidse scene en jongens als Lauhaus en Boris Werner in Amsterdam tot de scenes in Utrecht, Eindhoven en het oosten. Waardoor het concept J&A, vier gasten op podium, snel groot werd in die kleine scene.”

P: Toen werd minimal groter en werd je ook in buitenland geboekt. We hebben op Welcome to the Future festival gestaan, Awakenings, tweemaal ROCKIT, Time Warp, heel veel clubgigs, maar bijvoorbeeld ook de Weekend Club in Berlijn.”

W: “We hebben een tijd gehad dat we heel veel speelden en echt een vaste following hadden.”

P: “Mensen hadden zelfs t-shirts gemaakt, erg cool.”

Van samen muziek produceren was ook in die tijd geen sprake, alles draaide om de live show.

P: “Wat we wel deden was onze sets opnemen en verspreiden. En dat werd wel veel geluisterd. Destijds stonden op Soulseek een hoop sets, die werden veel gedownload. Op gegeven moment kwam Barem naar Nederland en die wou weten wie Pieter was. Want vrienden van hem in Argentinië luisterden heel intensief onze sets, en hij stond met ons geboekt, was nieuwsgierig.”

W: “Als we nu in Berlijn komen weten mensen als Daniel Bell gewoon wie J&A zijn omdat ze een keer met ons hebben gespeeld of een set hebben gehoord. Terwijl het vier, vijf jaar geleden was dat ze ons voor het laatst hebben gezien. Maar daar lag de kracht, het live aspect. De studio ambities, tja...”

P: “We wisten ook niet dat dat nodig was...”

N: “We waren eigenlijk jonge enthousiaste honden. We gingen gewoon overal in mee, pakten alle boekingen aan, zo gaat het nu niet meer.”

Genieten van de vrijheid

P: “We speelden eerst alles vanuit de losse pols, vanaf 2006 zijn we pas echt tracks gaan spelen, uiteindelijk zijn we naar gewoon vier laptops gegaan. De vocalen bleven echter live, dat hoort erbij, die onvoorspelbaarheid. Will heeft zelfs weleens zijn aantekeningen van college voor zitten lezen op Magnetronik haha!”

N: “Of een boek erbij gepakt!”

P: “Het mooiste was wel 'girl peeing in the bushes', op ons allereerste illegale feest.”

W: “We stonden daar met Lauhaus en Boris. Ik liep daar wat rond, zag een meisje plassen in de bosjes. Toen stond ik op podium met microfoon in m'n hand en zei plots 'there's a girl peeing in the bushes', en dat is iets waar ik tot op dag van vandaag aan herinnerd wordt haha! Dat kon allemaal omdat er zoveel vrijheid was, er waren geen afgesproken momenten, geen regels.”

P: “Ik mag alleen niet meer aan de faders zitten. Ik heb nog weleens wat mixers gesloopt door per ongeluk faders het publiek in te schieten.”

J: “Faders, equalizers...”

W: “Stroomuitval. Ja, jij hebt je hand nog een keer op de stroomtoevoer gedrukt, die stond naast de mixer, toen viel alles uit.”

N: “Je hebt toch ook weleens een stroomstoot gekregen?”

P: “O ja, mooi, dat was in de BG, haha! Was wel een vet optreden.”

Waarom het eindigt

J: “We hebben eerst bewust andere acts van ons ruimte gegeven om te groeien.”

P: “Will is natuurlijk als William Kouam Djoko dingen gaan doen, ik en Newton nog wat gedaan als Le Chien Perdu. Tot aan 2009 was J&A voor ons hoofdzaak, maar toen eindigde voor sommigen van ons de studiefinanciering, hehe, sommigen begonnen te werken. En dan moet je je tijd goed gaan indelen om het allemaal draaiende te houden. En wij zijn nooit echt goed geweest in geld vragen voor onze act, hebben nooit een echte agent gehad.”

W: “Dan verdwijnt de focus, komt er een consensus onderling en dan houdt het langzaam op.”

N: “Ik denk dat jullie allemaal serieus in de muziek wilden gaan, maar je hoort het: 'girl peeing in the bushes', dat is niet de meest serieuze tekst waar je mee aan kunt komen. Als je wilt doorgroeien moet je gestructureerd een serieus imago gaan opbouwen.”

P: “Ja, en jij hebt niet de ambitie om er mee door te gaan.”

N: “Nee, ik heb muziek niet nodig om mij creatief te uiten.”

W: “Newton heeft nu een eigen business in grafisch design en videobewerking. Dat komt er dan ook bij, en je wilt wel vrienden blijven allemaal, dan is het beter om er op deze manier einde aan te breien.”

J: “Toen kwam Gert van Veen naar ons toe, die wilde ons op WTTF boeken. Toen bedachten we, dan moeten we er gewoon een laatste klapper van maken in plaats van het uit te laten doven.”

P: “We hebben ook expres in Utrecht nog een afscheidsoptreden staan omdat we daar een beetje onze doorbraak hebben gehad op de Magnetronik-feesten. Een grote schare fans daar, nog steeds. Toen we besloten te stoppen wilden die jongens van Elevation dit graag doen, echt super.”

Zonde om het nu officieel te beëindigen?

N: “Het doet wel een beetje pijn, maar zo gaat het.”

W: “Ach, het is ontstaan uit niks en….nee, niet 'het eindigt ook met niks'!”

(luid gelach)

W: “Al vind ik dat wel mooi, daar ben ik erg mee bezig, hoe het leven komt en gaat. Alles gaat in golven, we hebben met J&A nooit geprobeerd superveel fans te scoren, dat ontstond gewoon. Er was verder geen structuur, heel los allemaal, dan is dit ook een natuurlijk verloop.”

En ook het einde van een tijdperk. J&A hoorde bij die minimaltrend, is nu voorbij, heel erg vertakt, dan is het bijna logisch dat J&A ook vertakt.

J&A in koor: “Ja, ja, dat is heel mooi verwoordt!”

Ergo, J&A = minimal!

J: “Dat moet je opschrijven, haha!”

TXT: Nico van der Plas

IMGS: J&A archive

Jason & The Argonauts

Einde van een tijdperk

Onlangs werd bekend dat Jason & The Argonauts ermee stopt. Als eerbetoon aan deze unieke Haagse live act, die een belangrijke bijdrage leverde aan de minimal techno in Nederland, ging APE Magazine nog één keer met ze rond de tafel.

Zaterdag 9 juli nemen ze officieus afscheid, de heren van Jason & The Argonauts. Een laatste clubgig in Utrecht (in Club Monza), op zaterdag 6 augustus gevolgd door werkelijk de állerlaatste show, waar anders dan op het Welcome to the Future festival.

Voor iedereen die al jaren techno en minimal een warm hart toedraagt betekent dit het einde van een tijdperk. Jason & The Argonauts was namelijk een begrip, een ongrijpbare live act; vier man met draaitafels, apparatuur en microfoon, een van de eerste techno live acts in Nederland, die samen met de minimal sound Nederland veroverden.

Voor Jason Soesman, Pieter de Ridder, Newton da Costa en William Kouam Djoko is dit echter geen emotioneel moment, eerder een nuchter slot van een mooie tijd. “Al gaan we wel met een klapper eruit, we gaan dit niet zomaar laten uitdoven”, aldus Jason. APE Magazine neemt het hele succesverhaal nog eens door.



Online magazine door BlueBerry