NL #7 JUN 2011

column sied van riel

column sied van riel

Deze pagina heeft Flash en javascript nodig.

Download gratis de nieuwste Flash Player !

Download Adobe Flash Player

Het is juli 2006 en ik help een promoter uit Nederland, die evenementen in Turkije organiseert. Ik had de dj's geboekt, regelde alle communicatie en zorgde dat alles op het podium goed stond op de locaties. We hadden een driedaagse tour in Turkije. Ik had geen band met het land, maar omdat ik werkte voor deze Hollandse promoter moest ik er heen vliegen en zorgen dat alles goed werd geregeld.

Ik had één keer eerder gevlogen en dit was in 2001 toen we naar Barcelona gingen voor twee weken vakantie. Dat was een coole ervaring geweest, maar ik koos er toch voor om een jaar later met de auto te gaan. Vliegen was niet mijn ding, had ik gemerkt.

Een week voor de vlucht naar Istanbul voelde ik al iets vreemds in mijn buik... Ik wist dat ik naar Istanbul moest vliegen, en dan nog drie binnenlandse vluchten voordat we terug naar Amsterdam vlogen. Ik voelde me redelijk 'gerust' over de KLM-vluchten tussen Istanbul en Amsterdam, maar man, ik had absoluut geen zin in die lokale vluchten.

Ik wist mijn angst te bedwingen toen we naar Istanbul vlogen. Angst als in...elke schok die ik voelde me naar buiten deed kijken en de armleuning vast deed pakken. Elk geluid dat ik niet herkende betekende dat we naar beneden gingen...

Badend in het zweet voor het grootste deel van de vlucht, en tijdens start en landing, was ik niet meer waard dan een natte handdoek. Gestrest is de juiste omschrijving. Een complete shutdown van de hersenen, zoiets. We kwamen aan in Istanbul en ik moest meteen aan het werk. Ervoor zorgen dat de hele setup goed stond, zodat Tiësto een foutloos feest kon hebben. De volgende dag pikten we Tijs, zijn tourmanager Dimitri en Maurice op van het vliegveld. We zorgden dat ze gesetteld waren en regelden wat last minute dingen op het podium.

We gingen naar het feest en ongeveer 10.000 Turkse Tiësto-fans hadden een geweldige avond, net als wij. Ik bleef tot het eind, wat niet slim was wist ik. Normaal zou ik even rusten voor een vlucht, zodat ik niet teveel zou stressen, maar ik kon mezelf niet naar het hotel laten gaan om te chillen... Het feest was te cool.

Na het feest zetten we iedereen af bij het hotel en ik nam een douche op mijn kamer. Ik moest vervolgens naar de volgende stad vliegen met Chris, die destijds alle visuals voor Tijs deed, en wat Turkse crewleden. We vlogen vooruit zodat ik ervoor kon zorgen dat alles op de volgende locatie geregeld kon worden. Als er iets verandert moest worden had ik daar dan tijd genoeg voor. Ik voelde me al een beetje vreemd en wilde helemaal niet vliegen, maar wist dat ik geen keus had.

Als je ooit een binnenlandse vlucht vanaf het Ataturk vliegveld hebt genomen, weet je dat het op die terminal erg chaotisch kan zijn...+ de immense hitte werkte toen ook niet echt in mijn voordeel. Ik was geïrriteerd en behoorlijk gestrest...alle signalen van angst als ik er nu op terugkijk. Ik was gewoon bang om weer aan boord te gaan.

Ik probeerde mezelf bijelkaar te rapen en stapte aan boord van de Atlas Jet vlucht. Ik zat er, maar trok het op een gegeven moment niet meer. Ik verloor gewoon de controle over mezelf en zei Monique, die naast me zat, dat ik eruit moest. Ze vroeg me, “wil je blijven of gaan?”, dus ik zei: “Ik wil eruit, en ik wil er nú uit.” We stapten uit en gingen terug naar het hotel. Ik herinner dat ik Tijs en zijn crew zag in de hotelbar, hij vroeg me wat ik er deed. Ik zei hem dat ik mezelf niet onder controle kon krijgen en dat ik naar Nederland terug moest.

Gelukkig begreep hij het omdat ik een dag eerder tijdens een persconferentie mijn vliegangst aan hem had uitgelegd. Ik regelde dat iemand anders mijn werk overnam en boekte dezelfde dag een KLM-vlucht recht terug naar Amsterdam.

Teleurgesteld, boos en verward was ik, het was het einde van wat een geweldige tour en ervaring voor me had moeten zijn.

Precies een jaar later... Ik sta in een dj booth in Istanbul, Turkije. Niet als onderdeel van een promoter... Ik warm op voor een dj genaamd Tiësto.

Ik had Tijs precies een jaar niet gezien of gesproken... De laatste keer dat ik hem sprak was toen ik hem gedag zei in de hotellobby. Deze keer...is het ISOS 5. Tijs loopt naar me toe nadat ik klaar ben met mijn set en het podium afloop. Het eerste wat hij me vraagt: “hoe gaat het met de vliegangst?” Trots vertel ik hem: “het is weg Tijs, ditmaal blijf ik.”

We lachten allebei, gaven elkaar een high five en hij knalde die avond het dak eraf. We vlogen naar Antalya en noord Cyprus datzelfde weekend en vanaf daar vlogen we allemaal terug naar Amsterdam. I did it!

Bijna drie jaar en 200+ vluchten later is het mei 2011 en ik kan niet wachten tot de vlucht naar Singapore. Tegenwoordig probeer ik vaak mensen met vliegangst te kalmeren als ik naast ze zit tijdens een vlucht.

Tegen de tijd dat ik ze mijn verhaal heb verteld zitten we dan al op vluchthoogte en hebben ze geen idee dat we nu al zo hoog in de lucht zitten.

Ik hou van vliegvelden en ik hou van vliegen in vliegtuigen, maar dat was niet altijd het geval.

Zie je snel ergens!

Sied

TXT: Sied van Riel

IMGS: Sied van Riel archive.

Up in the air

Sied van Riel

Ik ben hiervoor gevraagd en moet eerlijk zeggen dat dit mijn eerste column is. Maar ik heb er zin in. Zoals ik zei, ik zit nu thuis....voor een paar dagen dan. Ik heb zojuist gigs gedaan in Ho Chi Min City, Calgary, Vancouver, Medellin en Londen en maak me nu klaar voor een paar zware maanden van touren gedurende de zomer. Om een voorbeeld te geven, in de komende 3,5 weken alleen al doe ik shows en tours in Zuid Afrika, Australië, Kuala Lumpur, Miami en New York, maar eerst ga ik richting Singapore deze week om in een van de coolste clubs ter wereld te draaien, Zouk.

Niet alleen is Singapore een van mijn favoriete steden, ik hou ook van het vliegveld...Changi! Een van de vliegvelden met een openlucht rookruimte waar zelfs een bar zit! Gotta love it.

Ik hou van vliegvelden en ik hou van vliegen in vliegtuigen, maar dat was niet altijd het geval.

Ik was eerst zo bang van vliegen dat ik het zelfs voor elkaar kreeg een keer uit een vlucht te stappen vlak voordat we vertrokken.

Ik hou van vliegvelden en ik hou van vliegen in vliegtuigen, maar dat was niet altijd het geval. Het is maandagavond en ik zit in mijn studio in het geliefde Spijkenisse, net ten zuiden van Rotterdam. Ik luister naar Riders On The Storm van een van mijn favoriete bands The Doors terwijl ik deze column schrijf.



Online magazine door BlueBerry