NL #6 MEI 2011

column Felix Kröcher

column Felix Kröcher

Deze pagina heeft Flash en javascript nodig.

Download gratis de nieuwste Flash Player !

Download Adobe Flash Player

+++ 23:26 +++ Eindelijk vind ik een achterdeur, bewaakt door een beveiligingsman. Ik vraag hem of het mogelijk is om, gezien de situatie, even naar buiten te gaan en mijn ding aan de achterkant van de zaal te doen. Hij knikt en ik ga door de deur. +++ 23:27 +++ Net nadat ik een beschut plekje heb gevonden en mijn gang wil gaan merk ik dat een persoon achter mij dichterbij komt, dus ik keer me om. Het volgende moment voel ik handboeien worden omgeslagen...

+++ 23:28 +++ Verward begin ik mijn broek dicht te doen, ondertussen ontsteld starend in het gezicht van een politieagent, die Pools tegen me begint te praten. +++ 23:29 +++ Angstig probeer ik in Engels uit te leggen dat ik een dj ben op het evenement in de zaal, en dat de beveiligingsman me gezien de situatie toestond om hier even mijn gang te gaan. Ik wijs naar de beveiligingsman, we kijken beiden naar hem. De agent vraagt hem iets in het Pools, onmiddellijk begint de beveiligingsman zijn hoofd te schudden... Verdomme, dit is niet goed...

+++ 23:30 +++ Op hardhandige wijze neemt de agent me bij de arm en duwt me naar een politiebus, geparkeerd om de hoek. Twee andere agenten, die meer op bodybuilders lijken dan iets anders, ontvangen me vriendelijk en beginnen me meteen te fouilleren. +++ 23:33 +++ Voordat ik echt besef wat er aan de hand is zit ik in het busje waar drie agenten onophoudelijk Pools tegen me praten. Wederom probeer ik uit te leggen wie ik ben en waarom ik in deze situatie zit. Ondertussen wisselen ze onderling mijn paspoort uit en praten met elkaar. Oh Felix... wat heb je gedaan...

+++ 23:37 +++ Mijn hart zit in mijn keel wanneer een van de agenten het portier sluit en het busje het terrein verlaat. Koortsachtig begin ik te stamelen. Op z'n minst duizenden mensen staan in de zaal te wachten en ik weet zeker dat het geluidssysteem ondertussen herstart is. +++ 23:39 +++ Plots stopt de wagen. Verward kijk ik uit het raam. We hebben slechts 100 meter afgelegd, naar het eind van het terrein. Een van de agenten gooit me alle spullen toe die ze van me hebben afgepakt, opent het portier, wijst ernaar en zegt iets in het Pools. Ik twijfel, maar nadat hij dezelfde woorden herhaalt en weer naar het portier wijst sta ik langzaam op en verlaat de wagen.

+++ 23:39 +++ Zodra ik buiten sta hoor ik ze het portier sluiten en wegrijden. Ik begin te rennen zoals ik nog nooit in mijn leven heb gerend. Ik kijk niet om, ren recht naar de zaal, langs de achterdeur en de beveiligingsman die geniepig lacht. Wat een ***** +++ 23:42 +++ Als ik het podium opstap zie ik mijn manager Werner die net de play-knop op de cd-speler heeft ingedrukt. Hij draait zich om en zegt: “Oh, daar ben je, perfect! Het geluidssysteem is zojuist herstart, maar...waarom zie je zo bleek?” Ik kijk op mijn horloge en zeg ademloos tegen hem: '24'.

Felix Kröcher

TXT: Felix Kröcher

IMGS: Felix Kröcher archive.

Felix Kröcher

Sinds mijn laatste Mayday in Polen heb ik zelfs een naam voor zulke 'speciale' momenten. 24. Waarom ik de naam van een tv-programma hiervoor heb gekozen? Hier het verhaal achter de 24 meest dwaze minuten van mijn leven.

Katowice, Polen. Het is woensdag, 10.11.2010 +++ 23:18 +++ Ik heb net een half uur gedraaid op de Showroom stage voor duizenden feestende mensen. Plots stilte. Ik kijk om om me heen, check de cd-spelers en het mengpaneel en kijk op mijn horloge. Nee, mijn draaitijd is niet voorbij... +++ 23:20 +++ Mijn manager Werner komt naar me toe en informeert me dat er een totale fout in het geluidssysteem zit, dat het systeem herstart moet worden, wat wel een aantal minuten gaat kosten. Ik besluit om van de gelegenheid gebruik te maken en ga op zoek naar een toilet. +++ 23:23 +++ Mijn zoektocht is niet succesvol en ik vraag een van de organisatoren. Hij vertelt me dat er geen backstage toiletten zijn, de enige zijn aan de andere kant van de zaal, recht door het publiek. Geweldig.

+++ 23:24 +++ Omdat elke seconde het geluidssysteem herstart kan worden, besluit ik een andere oplossing te zoeken en dwaal door de eindeloze backstage gangen van de zaal.

Felix Kröcher - 24

Ooit in de situatie gezeten waar seconden als minuten voelden, minuten als uren, uren als dagen? Natuurlijk heb je dat. Helaas zijn dit altijd de momenten die je zo snel als mogelijk voorbij ziet gaan... Genante situaties waarbij je hoopt dat de grond zich opent en je volledig opslokt.



Online magazine door BlueBerry