NL #4 MAR 2011

Column Dennis vd Geest

Column Dennis vd Geest

Deze pagina heeft Flash en javascript nodig.

Download gratis de nieuwste Flash Player !

Download Adobe Flash Player

EXTRA INFO

DENNIS VAN DER GEEST

Langzaam zullen de meeste mensen nu wel weten dat ik draai. Bij de een duurt dat langer dan bij de ander, het is nu eenmaal het makkelijkst als iemand gewoon zijn hele leven hetzelfde blijft doen. Zo vond ik het vroeger vrij verwarrend als ik mijn juf van de basisschool in de stad tegen kwam als ze boodschappen deed. In mijn gedachte was juf gewoon juf en dat dus altijd. Die deed niks anders dan op school zitten wachten tot ze mij weer kon leren lezen. Laatst kwam ik trouwens de juf van mijn oudste zoon tegen in het uitgaanscircuit. Betrapte mezelf er op dat ik het nog steeds had. Die juf kon geen sociaal leven hebben, ze was immers de juf van mijn zoon.

De hoeveelheid draaiende BN-ers is gelukkig weer een beetje gedaald. Er was een tijd dat niemand uit GTST niet draaide. Het had weinig gescheeld of we hadden zelfs Jeff Alberts kunnen boeken voor een setje minimal. Mocht Jeff dit lezen en willen, dan boek ik hem gelijk. Als hij geen geluid uit de speakers krijgt noemen we het gewoon hele diepe minimal.

Ik draai al sinds mijn achttiende, en toen ik een keer wat geld op zak had een paar mooie Reloops gekocht en een mengpaneel. Het grote feest kon beginnen, geen idee alleen wat en waar ik moest kopen. Gelukkig bood de platenkast in de sportschool van mijn ouders heel wat moois, want er werd al sinds de jaren zeventig jazzballet gegeven en alles wat er sinds die tijd dansbaar op 12 inch was uitgekomen stond in die kast. Daar is dan ook mijn liefde voor disco ontstaan. En omdat dat het enige was wat ik voorhanden had was dat ook het eerste wat ik ging proberen te mixen. Ik had toen nog geen idee dat Maurice White van EWF een stuk strakker kon drummen dan de drummer op een middelmatige discoplaat en de uitdaging om twee platen strak te kunnen mixen werd een vrij grote.

Soms dacht ik wel eens dat wereldkampioen judo worden makkelijker was. Op een van mijn eerste optredens was ook Frits Barend aanwezig en die leek het wel leuk als ik kwam optreden in Barend en van Dorp. Een van de gasten was ‘Joepie de poepie ome Willem’ Edwin Rutten (trouwens ook een te gekke jazzmuzikant) en het leek me wel leuk om dan ook te openen met deze vuist op deze vuist, die nog vrij lastig op vinyl te vinden was, gevolgd door Lynn Collins met Think. Een dag later werd ik gebeld door bedrijven, of ik dat ook op bedrijfsfeestjes deed. Ik had dat nog nooit gedaan, maar dat leek me het meest onverstandige antwoord, dus voordat ik het wist zei ik ja en had ik mijn eerste betaalde boekingen binnen.

Gelukkig had ik een bevriende dj, Sander Hucke, die dit soort werk al jaren deed, en kreeg ik twee kratten vinyl van hem mee met de boodschap dat ik die maar ‘at random’ op moest zetten. Dat ging uiteindelijk nog best aardig. De eerste jaren werd me nog wel vrij vaak gevraagd of ik dan ook in mijn judopak kwam draaien, maar als ik dan vroeg of ze Pieter van de Hoogeband dan ook in zijn Speedo-slip zouden laten komen opdraven, was het kwartje meestal wel gevallen dat dat judopak niet ging gebeuren.

Ik ben nu twee jaar geleden gestopt met topjudo en sindsdien kan ik dezelfde tijd en energie in het draaien steken. En dat is ook nodig, want het lijkt soms wel topsport. Op een feestje aankomen waar iedereen het naar zijn zin heeft, de beste plek in de club (al is niet elke dj booth zwaargewicht-proof), gratis drank, volop aandacht en je eigen muziek keihard kunnen draaien en daar dan ook nog geld voor krijgen, het is vrij pittig allemaal.

Ik leer ook langzaam de ins en outs van het dj-leven, dingen die ik in het judo al jaren onder de knie had. Als ik lees dat Rene Amesz een kwartier te vroeg op een boeking is en dan nog even een powernap maakt van tien minuten in zijn auto kom ik erachter dat het dus niet raar is om dat te doen. Of met je computer op je schoot met 180 km per uur nog de laatste knallers op je usb stick zetten. Het is inderdaad soms net topsport. Laatst liep ik over straat en er liepen twee meiden van een jaar of 20 me tegemoet. Ik hoorde de ene tegen de ander zeggen; 'he kijk dat is die dj'.

Langzaamaan valt dat judopak van mijn schouders en ga ik me steeds meer thuis voelen. Tot ziens judomat, dj booth here I am.

– Dennis van der Geest

IMG: Extended Music Archive



Online magazine door BlueBerry