NL #3 DEC 2010

Column Ronald Molendijk

Column Ronald Molendijk

Deze pagina heeft Flash en javascript nodig.

Download gratis de nieuwste Flash Player !

Download Adobe Flash Player

EXTRA INFO

RONALD MOLENDIJK

2010, HET JAAR VAN ‘ZWANEN EN SUBSIDIE’

Afgelopen jaar heb ik een aantal keer mogen overleggen met beslissing-nemers, met regenten, met bestuurders, met wethouders, met de gevestigde macht dus. Praten over de dance muziekindustrie die in mijn geliefde Rotterdam vakkundig en doeltreffend de nek om is gedraaid. Die gesprekken kwamen dan wel tot stand door er eerst heel erg hard over te schreeuwen, maar goed, de deur werd in 2010 op een kier gezet en ik heb de uitnodiging aangenomen en ben er door naar binnengeglipt.

Vol goede moed ben ik er aan begonnen, gesprekken en gesprekken, overleggen en overleggen. Halverwege 2010 wist ik het eigenlijk al –de Dance Parade werd toen afgeschoten– dance muziek doet er niet toe,, punt. Dat is de zure conclusie die ik na deze gesprekken heb getrokken. We weten niet hoe we onze geliefde verpozing, onze heilige avond- en nachtbezigheid, onze euforie oproepende, met je handen in de lucht alles overheersende muziek onder de aandacht moeten brengen. Van de underground waren we bijna in de bovenwereld terecht gekomen, Tijs en Armin zaten plots bij Pauw en Witteman of DWDD en je ouders begrepen ineens waarom je iedere vrijdag zo zenuwachtig voor de spiegel ging staan. Bijna was het ons gelukt serieus genomen te worden. Totdat we er achter kwamen dat we al die tijd al serieus genomen werden.

Het hamerstuk was één dode tijdens een festival in Hoek van Holland. Dat was de reden die er al die tijd werd gezocht, de reden om het de kop in te drukken. Er is op dit moment een verordening die stelt dat het is toegestaan muziek te draaien tijdens een festival, maar dat die muziek geen kenmerken van house muziek mag hebben. De clubs en de festivals zijn stuk voor stuk wegbezuinigd of de vergunningen zijn niet verlengd. Rotterdam huilt waar het eens heeft gelachen. Het is misgegaan omdat de mensen die dus beslissen over jouw en mijn genot, harde dikke vette house en de scene eromheen niet begrijpen. Het is allemaal een misverstand, echt!

De dance is niet bij machte gebleken om uit te leggen waarom dance een belangrijk product is, waarom het voorziet in een grote behoefte. Wij, de industrie, de bezoekers, de creatieven, de organisatoren, de dj’ s, allemaal, stuk voor stuk, kunnen het maar niet duidelijk maken dat dance muziek erg belangrijk voor ons is. Die belangrijkheid is een groot thema bij de mensen die beslissen over het wel of niet doorgaan van een festival, het laten bouwen van een plek voor feesten, voor de vergunning verstrekker, voor de bazen over ons welzijn. Om dat te illusteren heb ik de volgende vraag voor je.

Welke dance club of dance festival ontvangt per bezoeker € 67,78 of zelfs € 142,54 of, echt, zelfs € 175,50 subsidie? Deze bedragen worden namelijk wel uitgekeerd aan ondernemingen die exact hetzelfde doel hebben als onze dancescene -dat is de bezoeker verpozen, laten bewegen en vermaken. Deze bedragen worden uitgekeerd aan het Scapino, aan het Residentie Orkest en aan de Nederlandse Opera. Ik gun het ze van harte, echt, maar ik stel ook na al die gesprekken vast dat mijn muziekstroming het niet ontvangt omdat mijn scene de taal niet spreekt van de verstrekker van deze subsidiepot.

Het kwartje is gevallen, Dance Muziek is een Stervende Zwaan.

— Ronald.



Online magazine door BlueBerry