NL #3 DEC 2010

Phonique

Phonique

Deze pagina heeft Flash en javascript nodig.

Download gratis de nieuwste Flash Player !

Download Adobe Flash Player

EXTRA INFO

Een volwassen geluid? Tja, dat zijn de clichés van de muziek business. Zodra je een derde album uitbrengt kun je het niet maken om nog steeds dezelfde onbezorgde dansvloerplaatjes te laten horen. Zo ook in het geval van Phonique, die wellicht altijd al wat meer doordachte minimal en deephouse produceerde, maar op het dit jaar verschenen Kissing Strangers nog verder zijn grenzen opzocht door de crossover met pop en zelfs wat jazz op te zoeken.

“Je kunt tegenwoordig niet anders”, zegt hij. “Iedereen kan overal tracks downloaden en die afzonderlijk afspelen. Dan moet je wel met iets bijzonders komen willen mensen een compleet album van je luisteren. Bovendien was het voor mij interessanter om nu ook buiten de grenzen van de housemuziek te treden, zodat ik zelf het gevoel zou krijgen nieuwe dingen te doen als artiest. Je weet dat albums ook thuis door mensen worden beluisterd, daar houd je rekening mee.”

Meerdere houseproducers deden dat dit jaar. Phonique leek echter de ultieme combinatie van pop en house, van diep en mainstream te hebben gevonden. “Ik weet het niet”, klinkt het bescheiden. “Elke keer weer voel ik me beperkt in mijn mogelijkheden. De muziek komt er nooit helemaal uit zoals ik het wil. Ik ben ook nooit volledig tevreden, al kom ik steeds dichterbij. Want het verwerken van verschillende muziekstijlen in mijn tracks heb ik altijd belangrijk gevonden, op dit album lukte dat meer dan ooit -waarschijnlijk dankzij een meer professionele aanpak.”

Gaat het toch weer over volwassen worden als artiest. Phonique lijkt het toonbeeld van de Berlijnse scene, waar techno en minimal ooit de scepter zwaaiden, maar waar nu ook veel vocal deephouse klinkt, met sterke invloeden uit de pop, soul en jazz. “Het draait in Berlijn echt niet om één ding”, zegt Phonique. “Als je naar sets van Ricardo Villalobos, Magda of Tiefschwarz luistert, die draaien niet alleen minimal, maar gewoon goeie muziek uit verschillende hoeken.”

“En ik sta dan bekend als producer van deephouse, maar ik draai al 11 jaar in de Tresor, waar ik ook gewoon minimal laat horen. Een track als Bang, van mijn vorige album, is ook gewoon minimal, ik denk dat het allemaal prima te combineren is. Voor Kissing Strangers had ik echter andere plannen; hier moest het gaan om warme, maar ook catchy deephouse met veel vocalen. Dan kom je al gauw bij songstructuren in plaats van pure grooves.”

Het dancepubliek was er klaar voor, besefte de Berlijner. “Vocalen? Tien jaar geleden dachten mensen dan aan saaie vocal house. Nu zijn mensen meer bewust van deephouse en de kracht ervan. Ik weet nog dat ik jaren geleden in Tresor draaide en tegen mensen zei dat ik een mix van minimal en deephouse draaide. Terwijl er in essentie weinig verschil is; het gaat simpelweg om een groove met catchy geluiden eromheen. Dezelfde energie als bij de meer bekende housemuziek, alleen zonder de enorme roffels en opvallende climaxen.”

Dat Kissing Strangers afgelopen zomer een succes was, had hij niet helemaal verwacht. “Toen ik vlak voor release alle tracks afluisterde besefte ik dat er wellicht iets moois kon gebeuren. Maar op zoveel goeie feedback had ik niet gerekend. Ik ben ook nog steeds op mijn hoede; ik heb vaak genoeg artiesten een hype zien worden, om een paar maanden later niets meer van ze te horen. Toch zou het mooi zijn om ook buiten het dancepubliek mensen te bereiken; mooie muziek voor de massa, haha!”

TXT: Nico van der Plas — IMGS: Alexander Gnädiger

NIEUWE DIMENSIE AAN DE DEEPHOUSE

Hij leverde misschien wel de beste houseplaat van 2010. Michael Vater aka Phonique bracht met zijn derde album Kissing Strangers een nieuwe dimensie aan het almaar populairder wordende deephouse-genre. In gesprek met de eigenzinnige Berlijner.



Online magazine door BlueBerry