NL #2 NOV 2010

Ray & Anita

Ray & Anita

Deze pagina heeft Flash en javascript nodig.

Download gratis de nieuwste Flash Player !

Download Adobe Flash Player

EXTRA INFO

DE TERUGKEER VAN

Gewoon. Anita Doth zegt het woord in bijna iedere zin die ze uitspreekt over haar oude band, en bijna iedere keer doet ze dat gepaard met een schater- of op zijn minst een glimlach. Maar er is natuurlijk helemaal niets gewoon aan het voormalige 2 Unlimited, en dat beseffen Doth en haar partner in crime Ray Slijngaard maar al te goed.

Vijf jaar lang behoorden ze tot de top van de muzikale wereld, totdat ze in 1996 helemaal klaar waren met het hectische artiestenleven en hun zakkenvullende producer Jean-Paul de Coster. Alweer twaalf jaar loopt er een rechtszaak tegen deze Belgische oprichter van 2 Unlimited, waardoor de geplande comeback onder de naam Ray & Anita moet plaatsvinden. Maar, zo zegt Anita, volgend jaar zullen ze de naam gewoon weer mogen gebruiken. “Want wij hebben die naam mede groot gemaakt, dus waarom zouden wij daar niet mee aan het werk mogen?” Dat klinkt misschien als iemand die bitter is en haar gelijk wil halen, maar uit het half uur durende gesprek blijkt geen seconde dat dit zo is. Doth is iemand die vol vreugde en liefde in het leven staat, zelfs tegenover De Coster. “Ik moet nog heel veel dingen met hem uitvechten, maar ik laat hem gewoon gaan in liefde en hij bekijkt het lekker. Echt, ik heb geen zin in haat.”

Aan het werk, dat gaan ze dus weer. Of zijn ze eigenlijk al, want in de studio wordt druk gesleuteld aan een nieuw album waarvan binnenkort al tweede single Nothing 2 Loose verschijnt. Dat werk heeft jarenlang op een laag pitje gestaan, omdat Ray en Anita volgens de laatste “van 1996 tot tweeduizendzoveel” nodig hebben gehad om hun 'eigen dingen' te doen.

Maar de fanmail bleef komen, en dan niet alleen e-mails en berichtjes op bijvoorbeeld Facebook, maar ook ouderwets handgeschreven brieven. “Dus je ziet gewoon dat mensen echt nog steeds om ons vragen”, vertelt Anita zichtbaar trots. “En dat is zó'n raar gevoel.”

Die liefde was er tijdens de succesjaren natuurlijk ook al, maar werd toen makkelijker over het hoofd gezien vanwege “vijf jaar lang keihard werken en frustraties op elkaar uitleven”. “Maar nu zie je alles in een ander perspectief”, vervolgt de zangeres, die doordat er begin dit jaar borstkanker bij haar geconstateerd werd sowieso anders naar het leven en muziek is gaan kijken. “Ik ben dit jaar tot de ontdekking gekomen dat muziek echt magie is. Dat wist ik altijd wel, maar nu ben ik er super van doordrongen hoe bijzonder muziek eigenlijk is. Doordat ik ziek ben geweest, die clichés zijn allemaal waar.”

Nog voordat die ziekte aan het licht kwam, was zaterdag 11 april 2009 de dag dat de puzzelstukjes Ray Slijngaard en Anita Doth voor het eerst in dertien jaar weer één mooi geheel vormden. De aanvraag voor I love the 90's – the party in de Belgische Ethias Arena was er een zoals er zovelen waren binnengekomen in de jaren ervoor, en die stuk voor stuk door Ray en Anita werden afgeslagen. Toch was er één belangrijk ding anders bij deze aanvraag, zo legt Ray uit. “Dat was een show waarbij we echt zelf mochten beslissen qua productie hoe het eruit zou komen te zien. Dus we hadden al heel veel aanvragen gehad en toen kwam Ethias Arena en zei 'oké, we willen jullie boeken, zeg maar wat je nodig hebt' en dat vonden we wel leuk.”

Anita: “Echt een 'offer we couldn't refuse', gewoon.” En ja, dat is wel eens anders geweest, want zelfs tijdens de hoogtijdagen van hun band schoten de randvoorwaarden nog wel eens tekort. “Qua backup werd er eigenlijk geen flikker gedaan”, vertelt Anita, weer meer constaterend dan rancuneus. “Er werd zo weinig in ons geïnvesteerd, we moesten alles op eigen kracht doen. Het is dat we in Engeland PWL (Brits label, red.) achter ons hadden, die wel investeerde en met styling en make-up kwam enzo, maar voor de rest van de wereld was het 'zoek het lekker uit, koop maar wat kleren en ga lekker staan'.”

Wanneer ze terugkijken op deze slecht geregelde aspecten van hun band doen Ray en, vooral, Anita dat niet op boze of verongelijkte toon, maar wel in heldere woorden. Jean-Paul de Coster is bij het vallen van die woorden de gebeten hond, omdat de oorspronkelijke producer van het duo weigert normaal zaken te doen betreft hun gezamenlijke succes. “Wij moeten nog tonnen van die man krijgen”, verduidelijkt Anita. “Ton-nen.” Maar ook is hij het die ervoor zorgt dat de bandnaam in de kast onder het stof moet blijven liggen en zonder te overleggen aan Bob Sinclar en Sean Paul toestemming heeft gegeven om een gedeelte van No Limit te gebruiken voor hun single Tik Tok. “Kijk, zo'n eikel is hij, dat hij het niet voorlegt”, reageert Anita enigszins laconiek. “Ik vind het leuk, maar dit is ons liedje dus ik wil het gewoon weten, klaar.”

Ray: “We kunnen morgen bellen en zeggen 'hey luister, ik heb geen toestemming gegeven' en dan wordt die hele single uit de winkels gehaald.” Anita: “Wij zijn dan weer zo schappelijk dat we dat niet doen, want we vinden het ook gewoon leuk. Ik hou van Sean Paul, ik hou van Bob Sinclar, dus ik vind het alleen maar een eer, maar vanuit de kant van Jean-Paul had ik het gewoon wel graag willen horen. Maar hij gaat hem wel weer krijgen. Elke keer komt het op de stapel van aantijgingen naar hem en die wordt steeds groter. Hij denkt dat 'ie aan de gang kan blijven maar hij is nu zijn eigen graf aan het graven.”

Een rechtszaak die op zijn einde moet lopen, een tour over de hele wereld en een album waarvan de eerste nummers een ouderwets sterk dance-duo met genoeg invloeden uit het heden beloven: 2011 gaat een mooi jaar worden voor Ray en Anita. “Ja het wordt echt een goed jaar”, beaamt Ray. “We hebben sowieso een internationale tour, en het nieuwe album wordt gewoon heel spannend. Dat is niet het voornaamste ding, want we hebben van tevoren al besloten dat we die wereldtour zouden doen.”

“Zonder nieuw materiaal kunnen we ook de hele wereld rond”, haakt Anita aan. “Dat was ook de bedoeling. Dus de nieuwe plaat is alleen maar toevoeging. Dat willen we zelf, daar genieten wij ook van, want het is voor ons wel leuk om al die oude liedjes te doen, maar af en toe komt het je strot uit, je wil ook iets nieuws laten zien. Maar het hoeft niet. Wij kunnen gewoon op basis van die oude shit de hele wereld rond. Ik voel me wel blessed. Echt.”

TXT: Edwin van Dalen — IMGS: William Rutten



Online magazine door BlueBerry